2a, 2b. Zwierzęta gospodarskie kopytne

Zwierzęta gospodarskie kopytne

Osioł domowy (Equus asinus asinus)
- udomowiony wcześniej niż koń, 4000 lat p.n.e. w Dolinie Nilu
jego przodkowie żyją do dzisiaj w stanie dzikim w Afryce
- wykorzystywany najczęściej jako zwierzę juczne lub pociągowe, a ostatnio także w onoterapii - ze względu na spokojne, przyjazne usposobienie są dobrymi „terapeutami” w leczeniu osób niepełnosprawnych, zwłaszcza dzieci

Kuc szetlandzki (Equus caballus)
- jedna z mniejszych ras kuców, wyhodowana na wyspach Szetlandzkich (płn. Szkocja)
- jest bardzo silny, wytrzymały i odporny na trudne warunki atmosferyczne
- sierść zimowa ma dwie warstwy – zewnętrzne włosie osłania przed deszczem i śniegiem, dzięki czemu skóra kuca pozostaje sucha
- ze względu na swoje rozmiary, wytrzymałość i łatwość uczenia się niegdyś wykorzystywane były do pracy w kopalniach

Zebu karłowate (Bos primigenius indicus) 
- hodowane jest głównie w Azji (szczególnie w Indiach) oraz w Afryce
- bardzo odporne na trudne warunki atmosferyczne, wykorzystywane jako siła juczna i pociągowa
- charakterystyczny dla zebu jest garb mięśniowo-tłuszczowy

Owca kameruńska (Ovis aries aries)
- w odróżnieniu od innych owiec, które mają okrywę wełnistą, owce kameruńskie mają okrywę szerstną – ich sierść składa się z krótkich, grubych włosów, które przechodzą sezonowe linienie (wymianę włosów)
- samce (tryki) mają grzywę na piersi, szyi i karku oraz zakręcone ku dołowi rogi

Owca bretońska (Ovis aries aries)
-  najmniejsza rasa owiec na świecie – dorasta maksymalnie do 45 cm wysokości
- wyhodowana w północnej Francji
- istnieją trzy odmiany barwne tych owiec: biała, brązowa oraz czarna
- charakterystyczny dla rogów samców jest podwójny skręt