Pawilon 25a - Takiny

KREWNIACY PIŻMOWOŁÓW

Czarne, rogi w kształcie półksiężyca jak u gnu (zarówno u samców jak i samic), nos jak u łosia, ogon jak u niedźwiedzia, ciało jak u żubra – oto takin. Ssak parzystokopytny, czasami określany jako antylopa kozia. Masywne zwierzę, o ciężarze ciała 250 do 350 kg.

Takiny to zwierzęta, które przystosowały się do trudnych, zimowych warunków Himalajów. Mają grubą sierść oraz bardzo duże nozdrza, w których powietrze rozgrzewa się zanim dotrze do płuc. Bez tej adaptacji, traciłyby dużą ilość ciepła ciała tylko przez oddech. Kolejne przystosowanie to skóra, która  wydziela oleistą substancję działającą  jak naturalny, ochronny ,,płaszcz”. Smugi tej właśnie tłustej wydzieliny można zobaczyć w miejscach gdzie takiny ocierają się o drzewa (a w warunkach zoo również o stajnie). Natomiast  budowa racic pozwala im na łatwe poruszanie się po skalistych siedliskach.

Zwierzęta te pachną w charakterystyczny sposób: to połączenie końskiego zapachu oraz piżma. Każdej wiosny zbierają się w duże stada i wędrują w góry aż do linii lasu,  na wysokość powyżej 4300 metrów. Zimą schodzą niżej do zalesionych dolin, do wędrówek wykorzystując zawsze te same trasy.

Mają tylko kilku naturalnych wrogów: niedźwiedzie, wilki, lamparty i cyjony. Na ogół poruszają się dość powoli, jednak rozgniewane lub przestraszone potrafią szybko zareagować. W razie potrzeby zwinnie przeskakują z kamienia na kamień. Jeśli wyczują zagrożenie ostrzegają inne osobniki za pomocą charakterystycznego odgłosu przypominającego kaszel. Potrafią również ,,ryczeć” odstraszająco. Wyglądają wtedy dość dziwnie, a nawet zabawnie: z otwartymi pyskami i wystającym językiem.

Żywią się przede wszystkim trawą a zimą również: bambusem, liśćmi i pędami wierzb, wiecznie zielonych dębów i innych drzew oraz krzewów, m.in. rododendronów a także ziołami. Z łatwością stają na tylnych kończynach, przednie opierając na drzewie aby dotrzeć do liści rosnących wyżej. Potrafią również przygnieść mniejsze drzewa do ziemi, aby zjeść z nich wszystkie liście. Zwykle żerują o poranku i ponownie późnym popołudniem. Dzień spędzają pod osłoną gęstej roślinności, w otwarty teren wyruszają za dnia tylko jeśli jest pochmurnie lub mglisto. Jeśli nie żerują – odpoczywają, śpiąc podobnie jak psy - z głową opartą na wyprostowanych przednich kończynach.

Wielkość stada zmienia się wraz z porami roku: wiosną i wczesnym latem, stada mogą liczyć do 300 zwierząt; podczas chłodniejszych miesięcy, gdy jedzenie jest mniej obfite, duże stada rozpadają się na mniejsze grupy, od 10 do 35 sztuk. Składają się z samic (krów) i młodych osobników obu płci. Starsze samce, zwane bykami, są na ogół samotne (za wyjątkiem okresu godowego, pod koniec lata). Samice rodzą młode wczesna wiosną, wśród gęstej roślinności. Zazwyczaj rodzi się jedno młode (bardzo rzadko bliźnięta). W ciągu trzech dni od urodzenia jest w stanie podążać za matką. W momencie narodzin młode jest znacznie ciemniejsze niż dorosłe osobniki (to kamuflaż przed drapieżnikami, podobnie jak ciemny pas wzdłuż grzbietu, który znika, w miarę jak młode dorasta.) Młode spożywa pokarm stały już w wieku ok. dwóch miesięcy, choć zazwyczaj przebywa w pobliżu matki, aż do momentu narodzin kolejnego osobnika. Rogi zaczynają rosnąć młodym takinom w wieku ok. 6 miesięcy.

 Na świecie żyją cztery podgatunki:  miszmi;  złocisty; tybetański (syczuański) i butański. Wszystkie są na Czerwonej Liście IUCN zwierząt zagrożonych wyginięciem.

Do Nowego Zoo przyjechały (z Ogrodu Zoologicznego w Berlinie):

takin tybetański o imieniu Bao Zhen (nazwany przez nas Sędzia Dredd) ur. 03.03.2013

Kim(vel Złoty) ur. 16.04.2011